Proefversie. De zaken doen nog niet officieel mee.

Alle stukjes

Stukje

Etalages in Leeuwarden? Een regelrechte ramp - Leraren vechten niet meer voor hun vak

‘Leeuwarden en etalages? Een regelrechte ramp.’ Laat bij etaleur Ulke Wiersma het woord etalages vallen en hij wordt somber dan somber. Vooral vanwege die in Leeuwarden. ‘Ze bakken er in Leeuwarden helemaal niks van.’ Wiersma ziet veel ondernemers hun etalage afraffelen. Het is een sluitpost, terwijl het een visitekaartje zou moeten zijn. ‘Ze doen het wel zelf, hoor ik dan. Als ik pijn in de mond heb, dan ga ik naar een tandarts en niet naar de loodgieter.’

Wiersma, al veertig jaar in het vak, werd met zijn commentaar aangestoken door de serie van André Keikes over uitstalkasten in deze krant. ‘Uitstalkasten? Ze, de ondernemers, doen er veel te weinig mee.’ Wiersma is van de school waar men serieus omgaat met wat men ooit leerde. Etaleren is een vak, een creatief vak waarin men bezig is met materialen, verhoudingen, kleur, sfeer en compositie. ‘Ik heb het mooiste vak van de wereld, alleen het wordt te weinig gezien en dat is jammer.’

Bekende Friese kunstenaars als Jerre Hakse en Jan Stoosma beoefenden voordat zij zich als kunstenaar manifesteerden het etaleursvak uit. Het warenhuis Vroom en Dreesmann was als het ware een gerenommeerd opleidingsinstituut. ‘De etaleurs van Vroom en Dreesmann maakten er wat van. Als jonge jongen ging ik met pa en ma in de Sinterklaasperiode naar de Nieuwestad om te kijken wat ze gemaakt hadden. Alles bewoog in die etalages. De Pieten klommen in touwen en slingerden heen en weer. Treintjes reden er rond. Het was een lust voor het oog.’

Nu is de belangstelling voor het vak van etaleur miniem. ‘Dat ligt aan de leraren die de aardigheid van het vak niet meer weten over te brengen op hun leerlingen. Ze vechten er niet meer voor. Dan krijg je als vakman stagiaires die van toeten noch blazen weten. Het is jammer dat ik het zeg, maar die leraren hebben het vak naar de kloten geholpen. De laatste stagiaire die ik heb gehad zat de hele dag met een koptelefoon op haar hoofd. Ik dacht: wat moet je er mee?’

Lees het portret van Ulke Wiersma

Meer stukjes